klangor (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈklãŋɡɔr], AS[klãŋgor], zjawiska fonetyczne: nazal.-nk- 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ornit. głośny, jednostajny wielokrotnie powtarzany dźwięk wydawany przez lecące ptactwo
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Z nieba dochodziły tylko klangory żurawi ciągnących ku morzu; zresztą ciszy nie przerywał żaden głos.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) klangor dzikich gęsi / łabędzi / żurawi
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. clangor
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Henryk Sienkiewicz: Ogniem i mieczem