klamka (język polski)Edytuj

 
klamka (1.1)
 
klamka (1.1)
 
klamka (1.2)
 
klamka (1.3)
wymowa:
IPA[ˈklãmka], AS[klãmka], zjawiska fonetyczne: nazal. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) dźwignia przy drzwiach lub oknach, umożliwiająca ich otwieranie i zamykanie
(1.2) przen. gwara więzienna pistolet
(1.3) przen. środ. techn. dźwignia ręcznego hamulca rowerowego
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Choć bezgłośnie nacisnął na klamkę, zdradziło go skrzypienie drzwi.
(1.1) Klamek na oddziale oczywiście nie było.
składnia:
kolokacje:
(1.1) nacisnąć (na) klamkę
(1.3) klamka hamulcowa
synonimy:
(1.3) dźwignia (hamulcowa)
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. klama ż
przym. klamkowy
związki frazeologiczne:
dom bez klamekklamka zapadłapocałować klamkęwisieć u pańskiej klamki / wisieć u czyjejś klamki
etymologia:
(1.1) niem.[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 8.

klamka (język wilamowski)Edytuj

 
klamka (1.1)
 
klamka (1.1)
 
klamka (1.2)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) klamka[1]
(1.2) przen. środ. techn. klamka
odmiana:
(1.1-2) lp klamka; lm klamka
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: kłyŋḱ
źródła:
  1.   Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. A-R, Polska Akademja Umiejętności, Kraków 1930‒1936, s. 227.