kicz (język polski)Edytuj

 
kicze (1.2)
wymowa:
IPA[ciʧ̑], AS[ḱič], zjawiska fonetyczne: zmięk.
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kult. brak poczucia piękna
(1.2) kult. mierne artystycznie dzieło lub utwór, który jest wyrazem złego, ale popularnego gustu
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Ze wszystkich stron zalewa nas ten kicz na warszawskich ulicach.
(1.2) Klepał biedę, bo nikt nie chciał tych jego kiczy kupować.
składnia:
kolokacje:
(1.1) wszechobecny kicz • granice kiczu
(1.2) straszny / totalny / zwykły kicz • filmowy kicz • kicz literacki / malarskitrącić kiczem
synonimy:
(1.1) bezguście
(1.2) ramota, szmira, bezguście
antonimy:
(1.1) gust
(1.2) arcydzieło
hiperonimy:
(1.2) tandeta
hiponimy:
(1.2) jeleń na rykowisku
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kiczowatość ż
przym. kiczowaty
przysł. kiczowato
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) niem. Kitsch; określenie powstałe około 1870 r. w monachijskich kołach malarskich[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.
  2. Hasło „kicz” w: Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.