katakumby

katakumby (język polski)Edytuj

 
katakumby (1.1) w Neapolu
wymowa:
IPA[ˌkataˈkũmbɨ], AS[katakũmby], zjawiska fonetyczne: nazal.akc. pob. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) cmentarz podziemny w postaci systemu korytarzy; zob. też katakumby w Wikipedii

rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) lm od: katakumb t. lm od: katakumba
odmiana:
(1.1) blp;
przykłady:
(1.1) Najstarsze na świecie portrety apostołów Piotra, Pawła, Andrzeja i Jana znaleźli archeolodzy w rzymskich katakumbach świętej Tekli[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) odwiedzić / nawiedzić / zwiedzić katakumby • katakumby św. Sebastiana / Pryscyllichrześcijańskie / neapolitańskie / rzymskie katakumby
synonimy:
(1.1) daw. katakumba; daw. rzad. katakumb
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. katakumbowość ż, katakumb mrz, katakumba ż
przym. katakumbowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
p.łac. catacumbae[2] < łac. cata (< gr. κατά) + łac. tumbas (< gr. τύμβος) → obok grobów[3]
początkowo odnosiło się tylko do Rzymskich katakumb, w XIX wieku zgeneralizowane na wszelkie podziemne cmentarze[3].
uwagi:
Dawniej używano też liczby pojedynczej katakumba, np. [...] wsunąwszy umarłego w katakumbę, zasklepiają go[4].
tłumaczenia:
źródła: