karalność

karalność (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) praw. cecha tego, co karalne
(1.2) praw. fakt, że ktoś był wcześniej karany przez sąd[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
(1.1) karalność + D.
kolokacje:
(1.1) karalność za przestępstwa / wykroczenia /… • wprowadzać / znieść / zaostrzyć / złagodzić karalność
(1.2) wcześniejsza / dotychczasowa karalność • zapytanie o karalność
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kara ż, karanie n, ukaranie n, karny mrz
przym. karalny, karny
czas. karać
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. karalny + -ość
uwagi:
Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego[2]. Inne słowniki (np.: Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego[3], Uniwersalny słownik języka polskiego[4]) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej. Autorzy Wielkiego słownika języka polskiego, podając formy w liczbie mnogiej, umieścili dopisek: „zwykle lp”.
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło karalność w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  2.   Hasło karalność w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  3.   Hasło karalność w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  4.   Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.