kamienicznik

kamienicznik (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌkãmʲjɛ̇̃ˈɲiʧ̑ʲɲik], AS[kãmʹi ̯ė̃ńičʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.akc. pob.i → j  ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) właściciel kamienicy czynszowej[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Stołeczni kamienicznicy nie mają wstydu, znowu planują podniesienie czynszu.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) właściciel
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kamienica ż, kamieniczka ż, kamień m, kamyk m, kamyczek m
forma żeńska kamieniczniczka ż, kamienicznica ż
przym. kamienicznikowski, kamieniczny, kamienny, kamienisty
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. kamienica + -nik
uwagi:
Przez kilkadziesiąt lat wyraz ten nie był używany w żywym języku. „Odrodził się” pod koniec XX wieku[2].
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Violetta Machnicka, Uwagi o słownictwie „Kronik” Bolesława Prusa, „Acta Universitatis Lodziensis”, „Folia Linguistica” 39/1999, s. 55.