instruktarz (język polski)

edytuj
wymowa:
homofon: instruktaż
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) daw. zbiór instrukcji
(1.2) daw. urz. taryfa ceł[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) W tym starym instruktarzu stało jak byk, że trzeba wcześniej zgłaszać u dyspozytora.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. instrukcja ż, instruktaż mrz, instruktor mos, instruktorka ż, instruowanie n, poinstruowanie n
czas. instruować ndk., poinstruować dk.
przym. instrukcyjny, instruktorski, instruktażowy, instruktywny
związki frazeologiczne:
etymologia:
śr.łac. instructarium[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1   Hasło „instruktarz” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.