imbecyl (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ĩmˈbɛʦ̑ɨl], AS[ĩmbecyl], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) med. ktoś z niedorozwojem umysłowym
(1.2) pot. obraź. głupek
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) głuptak
(1.2) debil, bałwan, idiota, dureń, kretyn
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. imbecylizm mrz, imbecylność ż, imbecylowatość ż
przym. imbecylny, imbecylowaty
przysł. imbecylnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. imbezillupośledzony umysłowo, franc. imbécileupośledzony umysłowo < łac. imbecilluswątły[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło imbecyl w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.