idiomatyka

idiomatyka (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz. nauka o idiomach
(1.2) jęz. zbiór idiomów np. w określonym języku, dialekcie lub dziele

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, forma fleksyjna

(2.1) D. i B. lp od: idiomatyk
odmiana:
(1.1-2)
(2.1) zob. idiomatyk
przykłady:
(1.1) W tym rozdziale pragnę przedstawić propozycję metodologiczną naukowca od lat zajmującego się badaniem idiomatyki porównawczej z perspektywy kognitywnej (…)[1]
(1.2) Pisarz wykorzystuje często stereotyp, utwierdzony już wcześniej w potocznej idiomatyce, aby za jego pomocą dokonać aktu demaskacyjnego[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. idiom m, idiomatyk m, idiomat m, idiomatyzm m, idiomatyczność ż, idiomowość ż, idiomatyzacja ż, idiomatyzowanie n
czas. idiomatyzować ndk.
przym. idiomatyczny, idiomowy
przysł. idiomatycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Sonie Konopka „«Rzucać» – co, czym, kto, kogo? Studium znaczeniowe”, Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, Kraków 2002, ISBN 8324201785, s. 43
  2. Tomasz Weiss „Prace ofiarowane Henrykowi Markiewiczowi”, Wydawnictwo Literackie, Warszawa 1984, ISBN 830801142X, s. 183