grzeczność

grzeczność (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈɡʒɛʧ̑nɔɕʨ̑], AS[gžečność] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) uprzejmy sposób zachowania
(1.2) pot. posłuszne zachowanie dziecka
(1.3) przysługa
(1.4) grzeczności uprzejme słowa i gesty, komplementy
odmiana:
(1.1-3)
(1.4) blp
przykłady:
(1.1) Bez jaj, Katrine, bez jaj, mam tak stać i z grzeczności nic nie mówić, kiedy widzę to, co widzę?[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) zdawkowa grzeczność; przez grzeczność; z grzeczności
(1.3) wyświadczyć komuś grzeczność
synonimy:
(1.1) galanteria, kindersztuba, kurtuazyjność, polor, szarmanckość, uprzejmość
(1.2) posłuszeństwo, potulność, układność, uległość; pot. spolegliwość
(1.3) pójście na rękę, przysługa
(1.4) uprzejmości, komplementy
antonimy:
(1.1-2) niegrzeczność
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. grzeczny, grzeczniutki, grzecznościowy, ugrzeczniony
przysł. grzecznie, grzeczniutko, grzecznościowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Tore Renberg, Człowiek, który pokochał Yngvego, s. 87