gołota (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ɡɔˈwɔta], AS[gou̯ota] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rzad. ludzie biedni[1][2]
(1.2) daw. człowiek biedny[1][2][3]; człowiek nie posiadający żadnego mienia[3][4]; człowiek pozbawiony mienia[3]
(1.3) daw. uboga szlachta nie posiadająca majątku ziemskiego[1][4]; zob. też gołota w Wikipedii
(1.4) daw. zubożały szlachcic, nie posiadający majątku ziemskiego[1]
(1.5) daw. golizna[2][5]
odmiana:
(1.1-5) [1]
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) biedota, gmin, ubodzy
(1.2) daw. hołota[2], daw. gołotka[2], daw. hultaj, nieosiadły, daw. obdartus[3][5]
(1.5) daw. gołość
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Hasło gołota w: Słownik języka polskiego, red. Witold Doroszewski, t. II, s. 1224, Państwowe Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1958–1969.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4   Samuel Bogumił Linde, Słownik języka polskiego, t. 1, s. 742-743, Warszawa, Drukarnia XX. Piiarów, 1807-1814.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3   Hasło gołota w: Stanisław Bąk, Maria Renata Mayenowa, Franciszek Pepłowski i in., Słownik polszczyzny XVI wieku, t. 7, s. 529-530, PAN, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1966–.
  4. 4,0 4,1   Hasło gołota w: Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska, 1900–1903.
  5. 5,0 5,1   Hasło gołota w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. 1, s. 869, Warszawa 1900–1927.