głupkowatość

głupkowatość (język polski)Edytuj

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pot. lekcew. albo pogard. cecha tego, co głupkowate; cecha tych, którzy głupkowaci
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
(1.1) głupkowatość + D.
kolokacje:
synonimy:
(1.1) głupawość, przygłupiastość, przygłupowatość
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. głupota ż, głupotka ż, głupstwo n, głupiec m, głupek m, głuptas m, głuptasek m, głuptactwo n, głupiątko n, głupol m, głuptak m, głupawość ż, głupienie n, wygłup mos/mrz
czas. głupieć ndk.
przym. głupkowaty, głupi, głupiutki, głupiuteńki, głupawy
przysł. głupkowato, głupio, głupiutko, głupiuteńko, głupawo
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. głupkowaty + -ość
uwagi:
Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego[1]. Inne słowniki (np.: Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego[2], Uniwersalny słownik języka polskiego[3]) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej.
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło głupkowatość w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2.   Hasło głupkowatość w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3.   Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.