dygnitarz

dygnitarz (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[dɨɟˈɲitaʃ], AS[dyǵńitaš], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ktoś piastujący wysoki urząd
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) dostojnik, notabl, prominent, VIP; pot. gruba ryba, figura, oficjel, rekin, szyszka, szycha, ważniak; przest. oficjał
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dygnitariat m, dygnitarstwo n, dygnitarzówna ż, dygnitarzowa ż
przym. dygnitarski
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Dignitar, wł. dignitario, od łac. dignitas (dostojeństwo)[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1   Hasło dygnitarz w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Hasło dygnitarz w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.