dokuczliwiec

dokuczliwiec (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. człowiek skłonny do dokuczania innym[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W pamięci Odyńca młody Słowacki zapisał się przede wszystkim jako kapryśny dokuczliwiec, umiejący z satysfakcją zranić boleśnie, za chwilę zaś tonący w wylewnej tkliwości[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dokuczliwość ż, dokuczanie n, dokuczenie n
czas. dokuczać ndk., dokuczyć dk.
przym. dokuczliwy
przysł. dokuczliwie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Joanna Okoniowa, Słownik gwar polskich, s. 35
  2. Ruch literacki, 1962, t. 3, s. 249