dobroć (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈdɔbrɔʨ̑], AS[dobroć] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha postępowania odznaczająca się życzliwością
(1.2) cecha tego, co jest dobre
(1.3) fiz. wielkość charakteryzująca ilościowo układ rezonansowy; zob. też dobroć w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Rozwijaj pełną miłości dobroć względem wszystkich istot, bez rozróżniania.[1]
(1.1) Lecz ja, o Panie, ślę moją modlitwę do Ciebie, / w czasie łaskawości, o Boże; / wysłuchaj mnie w Twojej wielkiej dobroci, / w zbawczej Twej wierności![2]
(1.2) Młodsza córka, która była wiernym portretem swojego ojca pod względem swojej dobroci i prawości, oprócz tego była jedną z najpiękniejszych dziewcząt, które można było znaleźć.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dobro n, dobrota ż, Dobra ż
przym. dobrotliwy, dobry
przysł. dobrze
związki frazeologiczne:
nie jest to dobroć lepszym być od najgorszegomilczenie bliższe chytrości niż dobroci
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Budda Śakjamuni, Sutra dobroci
  2. Księga Psalmów 69,14, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Augustyn Jankowski, Lech Stachowiak).