decanus (język łaciński)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) p.łac. przełożony nad dziesięcioma
(1.2) p.łac. rel. dziekan[1]
odmiana:
(1) decān|us, ~i (deklinacja II)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. decanatus m, decania ż
licz. decem
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. decem + -anus
źródłosłów dla ang. doyen, czes. děkan, franc. doyen, hiszp. deán, hiszp. decano, hiszp. degano, hol. decaan, hol. deken, irl. deagánach, katal. degà, niem. Dekan, niem. Dechant, pol. dziekan, port. daião, port. deão, port. decano, prow. degan, ros. декан, rum. decan, st.franc. deien, wenec. degàn, wł. decano
uwagi:
źródła:
  1. Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, wydanie V, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2013, ISBN 978-83-257-0542-8.