czwartak (język polski)Edytuj

wymowa:
?/i, IPA[ˈʧ̑fartak], AS[čfartak], zjawiska fonetyczne: post. utr. dźw.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. żołnierz czwartego pułku piechoty Królestwa Polskiego biorącego udział w walce o Arsenał w czasie powstania listopadowego; zob. też 4 Pułk Piechoty Liniowej (Królestwo Kongresowe) w Wikipedii
(1.2) pot. hist. żołnierz oddziału szturmowego Gwardii Ludowej, a następnie Armiii Ludowej, noszącego imię Czwartaków (1.1)[1]; zob. też Batalion im. Czwartaków w Wikipedii
(1.3) środ. uczn. uczeń czwartej klasy, zwłaszcza szkoły podstawowej, rzadziej szkoły średniej[1]

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) pot. czwarte piętro
(2.2) daw. kwartnik (moneta)
odmiana:
(1.1-3)
(2.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. czwartek mrz, czwórka ż
przym. czwarty, czwórkowy
licz. cztery
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. czwarty + -ak
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Hasło czwartak w: Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny, red. Halina Zgółkowa, t. 8, Wydawnictwo Kurpisz, Poznań 1994-2005, ISBN 83-900203-3-5, s. 55.