cebulactwo

cebulactwo (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) pogard. neol. zawistne, skąpe lub chamskie zachowanie[1][2][3]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Internauci nie pozostali obojętni na takie zachowanie jednej z głównych twarzy TVN-u. Okrzyknęli jego zachowanie mianem cebulactwa[4].
(1.1) Nie mówię też o ludziach, którym w domu się nie przelewa bieda to nie cebulactwo. Oszczędzanie to nie cebulactwo. Prostactwo, chamstwo, rozrywanie opakowań w sklepie albo kradzież TO jest cebulactwo[5].
składnia:
kolokacje:
(1.1) kwintesencja / szczyt cebulactwa
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) wieśniactwo n
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. cebula ż, cebulka ż, cebularz m, cebulak m
przym. cebulowy, cebulkowy
związki frazeologiczne:
polactwo cebulactwo
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: