buczek (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈbuʧ̑ɛk], AS[buček]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) dendr. zdrobn. mały buk[1]
(1.2) dendr. kij bukowy[1]
(1.3) techn. sygnalizator wytwarzający buczący dźwięk[2]
(1.4) techn. gwizdek fabryczny, syrena[3]
(1.5) telekom. silny sygnał dźwiękowy w urządzeniach telefonii automatycznej, alarmujący abonenta, który pomyłkowo nie odłożył słuchawki[3]
odmiana:
(1.1-5)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1.1-2)
rzecz. buk m, buczyna ż
przym. bukowy
(1.2-5)
rzecz. buczenie n
czas. buczeć ndk., zabuczeć dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1   Hasło buczek I w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2.   Hasło buczek w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. 3,0 3,1   Hasło buczek II w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.