brukować

brukować (język polski)Edytuj

 
robotnik brukuje (1.1)
wymowa:
IPA[bruˈkɔvaʨ̑], AS[brukovać] ?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) układać bruk
(1.2) gw. (Warmia i Mazury) potrzebować[1]
odmiana:
(1.1) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) Wzniesiono także drugi szpital i teatr miejski, założono oświetlenie elektryczne ulic, brukowano jezdnie i chodniki[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bruk m, brukarz m, brukowanie n
czas. wybrukować
przym. brukarski
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. bruk + -ować
(1.2) niem. brauchen[1]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: potrzebować
źródła:
  1. 1,0 1,1 Dorota Krystyna Rembiszewska, Niemieckie pożyczki leksykalne w dziewiętnastowiecznych materiałach Georga Wenkera z obszaru Warmii i Mazur, w: Gwary dziś. 7. Rocznik poświęcony dialektologii słowiańskiej, Wydawnictwo Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Poznań 2015, s. 232.
  2. Lech Szaraniec, Górny Śląsk, 1997, Narodowy Korpus Języka Polskiego.