banderola

banderola (język polski)Edytuj

 
banderola (1.1)
wymowa:
?/i, IPA[ˌbãndɛˈrɔla], AS[bãnderola], zjawiska fonetyczne: nazal.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) papierowa opaska na towarach, banknotach, dokumentach; zob. też banderola w Wikipedii
(1.2) ornament w formie wstęgi, zwykle z odpowiednim napisem, występujący głównie w malarstwie średniowiecznym[1]
(1.3) daw. chorągiewka, proporczyk[1]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. banderolowanie n
zdrobn. banderolka ż
czas. banderolować ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ang. banderole < franc. banderolle[2]
(1.2-3) franc. banderollechorągiewka < wł. banderuolachorągiewka < wł. bandierachorągiew[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1   Hasło banderola II w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Hasło banderola I w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.
  3. Hasło banderola II w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.