wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pot. brednia, głupstwo[1]

rzeczownik, rodzaj żeński lub męskoosobowy

(2.1) pot. człowiek, który opowiada bajki, bajarz[2]
(2.2) pot. osoba mówiąca od rzeczy, nieprawdomówna[3]
odmiana:
(1.1)
(2.1-2)
przykłady:
(1.1) Wróciłeś już do domu i wymyślasz, że wygrałeś konkurs. To na pewno bajdura!
(2.1) Z drugiej strony słowa o wyraźnie ujemnej konotacji, nazywające osobę o cesze nachalnego, natrętnego gadulstwa (babrok, żwok, czasem też bajdura), stosowane przede wszystkim na określenie mężczyzn [...][4]
(2.2) Synu, jesteś bardzo nieprawdomówny, oni zaczną cię przezywać bajdurą!
składnia:
kolokacje:
(1.1) mówić / opowiadać / tworzyć bajdury
(2.1-2) być / stać się bajdurą
synonimy:
(1.1) brednia, głupstwo, kłamstwo, bajka
(2.1) bajdała, bajduła, bajdziarz, bajarz
(2.2) kłamca, łgarz, blefiarz
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bajdała m, bajduła m, bajdziarz m, bajdziarka ż, bajdziara ż, bajda ż, bajdziarstwo n, bajdurzenie n
czas. bajdurzyć ndk., bajdziurzyć ndk., zbajdurzyć dk.
przym. bajdziarski
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. bajdurzyć
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2   Hasło „bajdura” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Zofia Abramowiczówna, Onimizacja I Apelatywizacja, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2006, ISBN 8374310669, s. 137.
  3. Rocznik Sanocki, Wydawnictwo Literackie, 1971, s. 111.
  4. Mirosława Białoskórska, Studia językoznawcze: synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny, Uniwersytet Szczeciński, 2002, ISBN 8372412707, s. 335.