Podobna pisownia Podobna pisownia: blaamblam

błam (język polski)Edytuj

 
błam (1.1)
wymowa:
IPA[bwãm], AS[bu̯ãm], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) materiał kuśnierski ze zszytych brzegami skór futerkowych, służący m.in. do podszycia płaszcza lub uszycia futra[1]; również sztuka futra pewnej miary[2]
(1.2) przen. płat, płachta czegoś[2]
odmiana:
przykłady:
(1.1) A kiedy się wystrychnie w usarskim ubierze, / Po kołnierzu go poznasz, bo błam futra bierze[3].
(1.1) Na wór dla zagrzania ślicznych nóżek Wci serca mego posyłam wilczych ogonów samych błam, w których włożyłoby się sto takich nóżek, jako u Wci serca mego[4].
(1.2) Rozłożyła wiosna spódnicę zieloną, / Przykryła błota bury błam. / Pachnie ziemia ciałem młodym / Póki wiosna, póki trwa[5].
składnia:
kolokacje:
(1.1) błam futrzany / skórzany • błam futra / skóry • błam lisów / tumaków • błam owczy / z norek / z lisów / gronostajowy / kuni / karakułowykupować skóry nie na sztuki, lecz na błamy
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. błamowanie
czas. błamować
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Flamm, niem. Flammekawał skóry, połeć, pas[2][6]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 2,2   Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. 1, Warszawa 1900–1927, s. 171.
  3. Jan Kochanowski, Satyr albo dziki mąż, za: Jan Kochanowski, Dzieła polskie, wyd. J. Krzyżanowski, Warszawa 1989
  4. Jan III Sobieski Listy do Marysieńki, Czytelnik, Warszawa 1970, s. 170
  5. Wojciech Bellon Nuta z Ponidzia
  6.   Hasło błam w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Krakowska Spółka Wydawnicza, Kraków 1927.