Wikisłownik:Zasady tworzenia haseł/Odmiana/Duński, norweski

Information icon.svg Zobacz więcej na osobnej stronie: zasady ogólne dla odmiany.

Zasady wprowadzania odmiany dla języków duńskiego i norweskiego

W odróżnieniu od jęz. polskiego, języki nordyckie mają mniej form odmiany, w związku z czym odmienione słowa można podawać w całości (tj. "hunden", a nie "~en"), co ułatwi użytkownikowi wyszukiwanie.

rzeczownikiEdytuj

Podajemy cztery formy, pełne: formę z rodzajnikiem nieokreślonym i formę określoną, lm formy nieokreśloną i określoną, np:

odmiana:
(1.1) en hund, hunden, hunde, hundene

czasownikiEdytuj

Podajemy cztery formy: bezokolicznik, formy osobowe czasu teraźniejszego, przeszłego i imiesłów, np:

odmiana:
(1.1) at spise, spiser, spiste, (have) spist

przymiotnikiEdytuj

Podajemy pełne formy dla wszystkich rodzajów i liczby mnogiej oraz stopnie wyższy i najwyższy, np:

odmiana:
(1.1) fattig, fattigt, fattige; st. wyższy fattigere; st. najwyższy fattigst

zaimki osoboweEdytuj

Podajemy formę podmiotu i dopełnienia, a w uwagach dajemy linka do omówienia zaimków w aneksie, np:

uwagi: (1.1) zob. też: du ~ han ~ hun ~ det ~ den ~ vi ~ I/De ~ dezaimki w języku duńskim