Maryn (język polski)Edytuj

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) rzad. imię męskie; zob. też Maryn w Wikipedii

rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) D. lm od: Maryna
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Odwiedzimy naszego Maryna w piątek po wykładach.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pan Maryn • brat / kuzyn / wujek / dziadek Maryn • mężczyzna imieniem (o imieniu) Maryn • święty / błogosławiony Maryn • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Maryn • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Maryn • otrzymać / dostać / przybrać imię Maryn • dzień imienin / imieniny Maryna • na Maryna (o dniu)
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
forma żeńska Maryna ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. Marinus < łac. marinusmorski
uwagi:
zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło „Maryn” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.