Ioannes (język łaciński)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna

(1.1) Jan[1]
odmiana:
(1.1) Iōann|ēs, ~is (deklinacja II)
przykłady:
(1.1) Mihi nomen Ioannes est.Mam na imię Jan.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) Joannes, Iohannes, Johannes, skr.: Io., Ioh.
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) nomen
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Ioanna ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) gr. Ἰωάννης (Joánnis) < hebr. יוחנן (Yōḥānān); źródłosłów dla alb. Gjon, ang. John, arag. Chuan, ast. Xuan, czes. Jan, duń. Jens, duń. Jes, est. Johannes, franc. Jean, friu. Ğuan, friu. Zuan, galic. Xoán, hiszp. Juan, hol. Jan, irl. Eoin, irl. Seán, kasz. Jón, katal. Joan, litew. Jonas, łot. Jānis, niem. Hans, niem. Johann, niem. Johannes, pol. Jan, port. João, prow. Joan, sardyński Giuanni, słc. Ján, słń. Janez, sycyl. Giuvanni, szw. Jan, wal. Ieuan, wal. Ioan, wal. Siôn, wenec. Giovani, wenec. Zani, węg. János, wł. Giovanni
uwagi:
(1.1) inna pisownia Iohannes, Joannes, Johannes, Ioannis, Joannis
źródła:
  1. Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, wydanie V, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2013, ISBN 978-83-257-0542-8, s. 360.