Bieżanice

Bieżanice (język polski)Edytuj

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna

(1.1) geogr. adm. osiedle typu miejskiego w Rosji, w obwodzie pskowskim, siedziba administracyjna rejonu bieżanickiego[1][2]; zob. też Bieżanice w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) być / bywać / zamieszkać / mieszkać / pomieszkiwać / żyć / pracować / urodzić się / umrzeć / osiedlać się / osiedlić się w Bieżanicach • wyjeżdżać / wyjechać / jechać / dojechać / udać się / wprowadzać się / wprowadzić się do Bieżanic • przyjeżdżać / przyjechać / jechać / wyprowadzać się / wyprowadzić się z Bieżanic • być / stać się mieszkańcem / mieszkanką Bieżanic • mieszkaniec / mieszkanka Bieżanic • droga / ulica / plac / dom / budynek / mieszkanie / siedziba w Bieżanicach • pochodzić z Bieżanic • przeprowadzać się / przeprowadzić się do Bieżanic
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) osiedle
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. bieżanicki
związki frazeologiczne:
etymologia:
ros. Бежаницы (Bieżanicy)
Osada powstała w pierwszej połowie XVI wieku. Nazwa może pochodzić od st.rus. бежъzbieg, uchodźca, uciekinier. Istnieją także podania, wedle których miejscowość założyli uciekinierzy z Nowogrodu, Pskowa i Litwy[3].
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, oprac. Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, Warszawa 2013, ISBN 978-83-254-1988-2, s. 221.
  2.   Hasło „Bieżanice” w: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna. Warszawa, 1880.
  3. Евгений Михайлович Поспелов, Географические названия России. Топонимический словарь [Nazwy geograficzne Rosji. Słownik toponimiczny], АСТ, Moskwa 2008, ISBN 978-5-17-054966-5, s. 98.