Aneks:Język fiński - odmiana czasowników/20

Koniugacja typu 20.

edytuj
zakończony na -nna (nn → n)

Jedyny czasownik odmieniający się według tego typu: bezokolicznik panna, temat pan-.

tryb oznajmujący
czas teraźniejszy perfekt
twierdzenie przeczenie twierdzenie przeczenie
osoba lp lm lp lm osoba lp lm lp lm
1. pan‧e‧n pan‧e‧mme en pan‧e emme pan‧e 1. olen pan‧n‧ut olemme pan‧n‧eet en ole pan‧n‧ut emme ole pan‧n‧eet
2. pan‧e‧t pan‧e‧tte et pan‧e ette pan‧e 2. olet pan‧n‧ut olette pan‧n‧eet et ole pan‧n‧ut ette ole pan‧n‧eet
3. pan‧e‧e pan‧e‧vat ei pan‧e eivät pan‧e 3. on pan‧n‧ut ovat pan‧n‧eet ei ole pan‧n‧ut eivät ole pan‧n‧eet
str. bierna pan‧n‧aan ei pan‧n‧a str. bierna on pan‧t‧u ei ole pan‧t‧u
imperfekt czas zaprzeszły
twierdzenie przeczenie twierdzenie przeczenie
osoba lp lm lp lm osoba lp lm lp lm
1. pan‧i‧n pan‧i‧mme en pan‧n‧ut emme pan‧n‧eet 1. olin pan‧n‧ut olimme pan‧n‧eet en ollut pan‧n‧ut emme olleet pan‧n‧eet
2. pan‧i‧t pan‧i‧tte et pan‧n‧ut ette pan‧n‧eet 2. olit pan‧n‧ut olitte pan‧n‧eet et ollut pan‧n‧ut ette olleet pan‧n‧eet
3. pan‧i pan‧i‧vat ei pan‧n‧ut eivät pan‧n‧eet 3. oli pan‧n‧ut olivat pan‧n‧eet ei ollut pan‧n‧ut eivät olleet pan‧n‧eet
str. bierna pan‧t‧iin ei pan‧t‧u str. bierna oli pan‧t‧u ei ollut pan‧t‧u
tryb warunkowy
czas teraźniejszy perfekt
twierdzenie przeczenie twierdzenie przeczenie
osoba lp lm lp lm osoba lp lm lp lm
1. pan‧i‧sin pan‧i‧simme en pan‧i‧si emme pan‧i‧si 1. olisin pan‧n‧ut olisimme pan‧n‧eet en olisi pan‧n‧ut emme olisi pan‧n‧eet
2. pan‧i‧sit pan‧i‧sitte et pan‧i‧si ette pan‧i‧si 2. olisit pan‧n‧ut olisitte pan‧n‧eet et olisi pan‧n‧ut ette olisi pan‧n‧eet
3. pan‧i‧si pan‧i‧sivat ei pan‧i‧si eivät pan‧i‧si 3. olisi pan‧n‧ut olisivat pan‧n‧eet ei olisi pan‧n‧ut eivät olisi pan‧n‧eet
str. bierna pan‧t‧aisiin ei pan‧t‧aisi str. bierna olisi pan‧t‧u ei olisi pan‧t‧u
tryb rozkazujący
czas teraźniejszy perfekt
twierdzenie przeczenie twierdzenie przeczenie
osoba lp lm lp lm osoba lp lm lp lm
1. pan‧k‧aamme älkäämme pan‧k‧o 1. olkaamme pan‧n‧eet älkäämme olko pan‧n‧eet
2. pan‧e pan‧k‧aa älä pan‧e älkää pan‧k‧o 2. ole pan‧n‧ut olkaa pan‧n‧eet älä ole pan‧n‧ut älkää olko pan‧n‧eet
3. pan‧k‧oon pan‧k‧oot älköön pan‧k‧o älkööt pan‧k‧o 3. olkoon pan‧n‧ut olkoot pan‧n‧eet älköön olko pan‧n‧ut älkööt ole pan‧n‧eet
str. bierna pan‧t‧akoon älköön pan‧t‧ako str. bierna olkoon pan‧t‧u älköön olko pan‧t‧u
tryb potencjalny
czas teraźniejszy perfekt
twierdzenie przeczenie twierdzenie przeczenie
osoba lp lm lp lm osoba lp lm lp lm
1. pan‧ne‧n pan‧ne‧mme en pan‧ne emme pan‧ne 1. lienen pan‧n‧ut lienemme pan‧n‧eet en liene pan‧n‧ut emme liene pan‧n‧eet
2. pan‧ne‧t pan‧ne‧tte et pan‧ne ette pan‧ne 2. lienet pan‧n‧ut lienette pan‧n‧eet et liene pan‧n‧ut ette liene pan‧n‧eet
3. pan‧ne‧e pan‧ne‧vat ei pan‧ne eivät pan‧ne 3. lienee pan‧n‧ut lienevät pan‧n‧eet ei liene pan‧n‧ut eivät liene pan‧n‧eet
str. bierna pan‧t‧aneen ei pan‧t‧ane str. bierna lienee pan‧t‧u ei liene pan‧t‧u


Formy odczasownikowe
bezokoliczniki/odsłownik imiesłowy
str. czynna str. bierna str. czynna str. bierna
I pan‧na cz. teraźniejszego pan‧eva pan‧tava
rozszerzony I pan‧nakseen2 cz. przeszłego pan‧n‧ut pan‧t‧u
II inessivus pan‧nessa1 pan‧taessa sprawcy pan‧ema1, 3
instructivus pan‧nen przeczący pan‧ematon
III inessivus pan‧emassa 1) Może być połączony z przyrostkiem dzierżawczym.

2) Używany wyłącznie z przyrostkiem dzierżawczym; to jest forma dla 3. osoby liczby pojedynczej i mnogiej.
3) Tylko czasowniki przechodnie mają tę formę.

elativus pan‧emasta
illativus pan‧emaan
adessivus pan‧emalla
abessivus pan‧ematta
instructivus pan‧eman pan‧taman
IV mianownik pan‧eminen
partitivus pan‧emista
V pan‧emaisillan2

przednie

edytuj
zakończony na -nnä (nn → n)

Jedyny czasownik odmieniający się według tego typu: bezokolicznik mennä, temat men-.

tryb oznajmujący
czas teraźniejszy perfekt
twierdzenie przeczenie twierdzenie przeczenie
osoba lp lm lp lm osoba lp lm lp lm
1. men‧e‧n men‧e‧mme en men‧e emme men‧e 1. olen men‧n‧yt olemme men‧n‧eet en ole men‧n‧yt emme ole men‧n‧eet
2. men‧e‧t men‧e‧tte et men‧e ette men‧e 2. olet men‧n‧yt olette men‧n‧eet et ole men‧n‧yt ette ole men‧n‧eet
3. men‧e‧e men‧e‧vät ei men‧e eivät men‧e 3. on men‧n‧yt ovat men‧n‧eet ei ole men‧n‧yt eivät ole men‧n‧eet
str. bierna men‧nä‧än ei men‧nä str. bierna on men‧t‧y ei ole men‧t‧y
imperfekt czas zaprzeszły
twierdzenie przeczenie twierdzenie przeczenie
osoba lp lm lp lm osoba lp lm lp lm
1. men‧i‧n men‧i‧mme en men‧n‧yt emme men‧n‧eet 1. olin men‧n‧yt olimme men‧n‧eet en ollut men‧n‧yt emme olleet men‧n‧eet
2. men‧i‧t men‧i‧tte et men‧n‧yt ette men‧n‧eet 2. olit men‧n‧yt olitte men‧n‧eet et ollut men‧n‧yt ette olleet men‧n‧eet
3. men‧i men‧i‧vät ei men‧n‧yt eivät men‧n‧eet 3. oli men‧n‧yt olivat men‧n‧eet ei ollut men‧n‧yt eivät olleet men‧n‧eet
str. bierna men‧t‧iin ei men‧t‧y str. bierna oli men‧t‧y ei ollut men‧t‧y
tryb warunkowy
czas teraźniejszy perfekt
twierdzenie przeczenie twierdzenie przeczenie
osoba lp lm lp lm osoba lp lm lp lm
1. men‧i‧sin men‧i‧simme en men‧i‧si emme men‧i‧si 1. olisin men‧n‧yt olisimme men‧n‧eet en olisi men‧n‧yt emme olisi men‧n‧eet
2. men‧i‧sit men‧i‧sitte et men‧i‧si ette men‧i‧si 2. olisit men‧n‧yt olisitte men‧n‧eet et olisi men‧n‧yt ette olisi men‧n‧eet
3. men‧i‧si men‧i‧sivät ei men‧i‧si eivät men‧i‧si 3. olisi men‧n‧yt olisivat men‧n‧eet ei olisi men‧n‧yt eivät olisi men‧n‧eet
str. bierna men‧t‧äisiin ei men‧t‧äisi str. bierna olisi men‧t‧y ei olisi men‧t‧y
tryb rozkazujący
czas teraźniejszy perfekt
twierdzenie przeczenie twierdzenie przeczenie
osoba lp lm lp lm osoba lp lm lp lm
1. men‧k‧äämme älkäämme men‧k‧ö 1. olkaamme men‧n‧eet älkäämme olko men‧n‧eet
2. men‧e men‧k‧ää älä men‧e älkää men‧k‧ö 2. ole men‧n‧yt olkaa men‧n‧eet älä ole men‧n‧yt älkää olko men‧n‧eet
3. men‧k‧öön men‧k‧ööt älköön men‧k‧ö älkööt men‧k‧ö 3. olkoon men‧n‧yt olkoot men‧n‧eet älköön olko men‧n‧yt älkööt ole men‧n‧eet
str. bierna men‧t‧äköön älköön men‧t‧äkö str. bierna olkoon men‧t‧y älköön olko men‧t‧y
tryb potencjalny
czas teraźniejszy perfekt
twierdzenie przeczenie twierdzenie przeczenie
osoba lp lm lp lm osoba lp lm lp lm
1. men‧ne‧n men‧ne‧mme en men‧ne emme men‧ne 1. lienen men‧n‧yt lienemme men‧n‧eet en liene men‧n‧yt emme liene men‧n‧eet
2. men‧ne‧t men‧ne‧tte et men‧ne ette men‧ne 2. lienet men‧n‧yt lienette men‧n‧eet et liene men‧n‧yt ette liene men‧n‧eet
3. men‧ne‧e men‧ne‧vät ei men‧ne eivät men‧ne 3. lienee men‧n‧yt lienevät men‧n‧eet ei liene men‧n‧yt eivät liene men‧n‧eet
str. bierna men‧t‧äneen ei men‧t‧äne str. bierna lienee men‧t‧y ei liene men‧t‧y


Formy odczasownikowe
bezokoliczniki/odsłownik imiesłowy
str. czynna str. bierna str. czynna str. bierna
I men‧nä cz. teraźniejszego men‧evä men‧tävä
rozszerzony I men‧näkseen2 cz. przeszłego men‧n‧yt men‧t‧y
II inessivus men‧nessä1 men‧täessä sprawcy men‧emä1, 3
instructivus men‧nen przeczący men‧emätön
III inessivus men‧emässä 1) Może być połączony z przyrostkiem dzierżawczym.

2) Używany wyłącznie z przyrostkiem dzierżawczym; to jest forma dla 3. osoby liczby pojedynczej i mnogiej.
3) Tylko czasowniki przechodnie mają tę formę.

elativus men‧emästä
illativus men‧emään
adessivus men‧emällä
abessivus men‧emättä
instructivus men‧emän men‧tämän
IV mianownik men‧eminen
partitivus men‧emistä
V men‧emäisillän2