дазволіць

дазволіць (język białoruski)Edytuj

transliteracja:
dazvolìcʹ
wymowa:
?/i
znaczenia:

czasownik dokonany (ndk. дазваляць)

(1.1) pozwolić, zezwolić[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
(1.1) дазволіць + B. (што?)
kolokacje:
(1.1) дазвольцеpozwoli pan/paniдазвольpozwól
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. дазвол m
czas. дазваляць ndk.
ims. przym. дазволены
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Hasło дазволіць w: Teresa Jasińska, Albert Bartoszewicz, Kieszonkowy słownik białorusko-polski, polsko-białoruski, Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, Warszawa 2007, ISBN 978-83-214-1364-8, s. 97.