εντολή

εντολή (język nowogrecki)Edytuj

wymowa:
IPA[en.do.ˈʎi]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) polecenie, nakaz, rozkaz
(1.2) rel. przykazanie
odmiana:
F29: lp D. εντολής; lm εντολές, D. εντολών
przykłady:
(1.1) Ο διευθυντής μας έδωσε εντολή να μη φύγει κανείς πριν τις πέντε.Nasz dyrektor wydał polecenie, aby nikt nie wyszedł przed piątą.
(1.2) Ο Θεός έδωσε τις δέκα εντολές στους Εβραίους.Bóg dał dziesięć przykazań Żydom.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) παραγγελία, διαταγή
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. εντολέας, εντολοδότης, εντολοδότρια
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. ἐντολή
uwagi:
źródła: