Podobna pisownia Podobna pisownia: żyronda

Żyronda (język polski)Edytuj

 
położenie Żyrondy (1.2)
wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) geogr. ujście Dordogne i Garonny do Zatoki Biskajskiej[1]; zob. też Żyronda (estuarium) w Wikipedii
(1.2) geogr. adm. francuski departament położony w regionie Nowa Akwitania[2]; zob. też Żyronda (departament) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. żyrondysta mos, żyrondystka ż, żyronda ż
przym. żyrondystowski, żyrondystyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
od praindoeuropejskiego rdzenia oznaczającego kamień lub skałę[1]
uwagi:
(1.1-2) Obecnie przymiotnik nie jest używany[1]. W XIX wieku spotyka się przymiotniki: żyrondzki[3][4], żyrondyński[5].
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 Jan Grzenia, Słownik nazw geograficznych z odmianą i wyrazami pochodnymi, s. 336, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15609-1.
  2.   Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, oprac. Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2013, ISBN 978-83-254-1988-2.
  3. We wsi Castelnau w południowej Francyi, w departamencie żyrondzkim, w jednym z folwarków obrał sobie rój pszczół mieszkanie w oknie i oparł swe komórki pomiędzy okiennicą i ramą w: Opiekun zwierząt domowych i użytecznych, red. prof. Bronisław Gustawicz, lipiec i sierpień 1891 r.
  4. Grano potem hymn marsylski i żyrondzki, a wychodźcy wszyscy razem śpiewali (…) w: Fryderyk Hechel, Kraków i Ziemia Krakowska w Okresie Wiosny Ludów, 1950.
  5. Domowej powiadamy, pomiędzy wiernymi bowiem pierwiastkowemu założeniu, a niewiernymi jednej i tejże samej zasady obrońcami, nie czynimy różnicy, nauczeni w dziejach jak zawsze środkowe, feuillantskie, żyrondyńskie stronnictwa, posłuszne fatalistycznemu ku swemu środkowi ciężenia pędowi, łączyły się nareszcie ze wsteczności otwartem stronnictwem, i wspólnemi siłami nacierały na stronnictwo przyszłości, czyli to w Robespierze, czy w Gromadach wyobrażone. w: red. Zenon Świętosławski, Lud polski w emigracji 1835-1846, 1854.