łączka (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈwɔ̃n͇ʧ̑ka], AS[u̯õṇčka], zjawiska fonetyczne: udziąs.nazal.asynch. ą 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zdrobn. łąka; mała łąka
(1.2) uczn. iron. włosy pod pachami[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Pani zabija pana; zabiwszy grzebie w gaju, na łączce przy ruczaju. (Adam Mickiewicz)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. łąka ż, łąkarz m
związki frazeologiczne:
ośla łączka
etymologia:
od łąka
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków nierozróżniających zdrobnień zobacz listę tłumaczeń w haśle: łąka
źródła:
  1. Monika Rzeszutek, Rośliny w szkolnym ogrodzie, czyli nazwy botaniczne w socjolekcie uczniowskim, „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 226.